Bijzonderheden

 

 

                           

Groei

 

In hemelsblauwe veelvoud straalt

 

een kleine ster in stilzwijgen,

 

zij verlicht de hoop –

 

Brood en zon in lage tonen schijnen,

 

zij verlichten het verlangen –

 

tot een mens, tot een kind, een

 

mensenkind: geboortegroei.

 

Groei in mij tot verwondering & vrede

 

Roelof Akse

   

Het bestuur van de Friese Doopsgezinde Sociëteit

wenst u een

hoopvolle Adventstijd

een gezegende Kerst

en

een gelukkig 2019

 
 

        

 

Advent  & Weetjes?!                                 

 

 

 

Advent is de periode van 4 weken, ter voorbereiding op het kerstfeest.

 

Advent begint elk jaar op een zondag tussen 27 november en 3 december.

 

Het woordje advent komt van het Latijnse woordje 'adventus' wat 'komst' betekent.

 

In de bijbel is geen directe aanleiding te vinden voor de 4 advents-zondagen.

 

De eerste persoon die over advent schreef was Gregorius van Tours (538 - 594)

 

Adventskalenders zijn bedoeld om af te kunnen tellen naar kerst.

 

De adventsster verwijst naar Jezus, 'het licht in de duisternis'.

 

Het woordje kerst is een verbastering van Christus.

 

Kerstenen betekent letterlijk christelijk maken.

 

Kerst wordt op 25 en 26 december gevierd, maar de eigenlijke geboortedatum van Jezus is niet bekend.

 

In de 4e eeuw na Chr. werd gekozen voor 25 en 26 december om tegenwicht te bieden aan het heidense midwinterfeest.

 

Midwinterfeesten werden vaak gevierd ter ere van de zonnegod Sol Invictus, wat 'Overwinnende zon' betekent.

 

 

De fluit van de herdersjongen

Een Noors kerstverhaal over een geschenk voor het Kerstkind

 

In de nacht toen Jezus geboren werd, liep een arme herdersjongen over de heuvels bij Bethlehem om één van zijn schapen te zoeken. En zo gebeurde het, dat hij niet bij de herders was, waarover de bijbel ons vertelt. Deze jongen diende bij een strenge heer - wie weet misschien wel bij een van de waarden in Bethlehem - en als hij zou thuiskomen en er een schaap van zijn kudde ontbrak, dan kreeg hij slaag. Daarom lette hij nauwelijks op de wonderbaarlijke dingen die om hem heen gebeurden. Hij merkte niet dat de wind ging liggen; hij hoorde niet hoe de vogels begonnen te zingen en hij zag niet dat alle sterren plotseling met dubbele glans straalden. Zijn weg voerde hem de berg op. Hij zocht achter iedere struik, tot hij ten slotte boven op de berg stond. Van hier kon hij ver in het rond over de velden zien, helemaal tot de stad Bethlehem.

Terwijl hij daar zo boven stond, gebeurde het, dat de hemel zich opende en dat de nacht zo licht werd als de dag. Een grote groep engelen verscheen en hun lofzang klonk over de aarde. Hoe groot dit wonder was, dat in die nacht geschiedde, heeft tot op de dag van vandaag nauwelijks een mens begrepen. Daarom kunnen we het een kleine herdersjongen ook vergeven, dat hij deze boodschap niet meteen begreep. Hij dacht alleen maar aan het schaap, dat ervandoor gegaan was en hij wilde verder zoeken.

Er stond er plotseling een engel voor hem en sprak: 'Maak je geen zorgen meer om het schaap, op dit uur is een veel grotere Herder geboren. Ga snel naar Bethlehem, waar het Christuskind, de Verlosser van de wereld, in de kribbe ligt.'

'Voor de Verlosser van de wereld,' zei de jongen, 'voor Hem mag ik toch niet verschijnen, als ik hem geen geschenk kan geven?'

'Hier, neem deze fluit en speel een lied voor het kind,' sprak de engel en was op hetzelfde ogenblik verdwenen. Zeven tonen had die fluit en toen de jongen haar aan zijn lippen zette, speelde ze als vanzelf.

Dankbaar en blij liep hij de berg af. Hij wilde over een beekje springen, maar struikelde en lag languit zo groot als hij was, tussen de kiezelstenen. De fluit viel uit zijn hand. Uit zijn mond ontglipte een woord, dat misschien wel eens onder de herders gebruikt wordt, maar dat men beter niet gebruiken kan. Mooi was het niet! Toen hij de fluit weer in de hand hield was er één toon verloren gegaan. Nog zes tonen kon de fluit spelen.

Tijd om te huilen was er niet en bovendien werd het pad langzaam beter; dus liep hij zo snel mogelijk door. Ineens bleef hij staan: vlak voor zich zag hij een grote wolf zitten met ontblote tanden, klaar om te bijten. Het was de lammetjesverslinder zelf. De jongen werd woedend. 'Maak dat je wegkomt,' riep hij en voor hij er erg in had, had hij de fluit naar de al wegvluchtende wolf gegooid. Toen hij haar weer vond, kon de fluit nog maar vijf tonen laten horen. De herdersjongen was nu op de plaats gekomen waar de kudden steeds waren. Rustig lagen daar alle schapen en er heerste diepe stilte, slechts één schaap liep blatend rond. De jongen wilde het binnen de omheining brengen.

Hij rende er achteraan en omdat het schaap hem ontweek gooide hij met wat hij juist in zijn hand hield. Het was de fluit, die weer een toon verloren had. Maar waar waren de andere herders toch gebleven? De jongen kon immers niet weten dat zij voor het kindje in de stal knielden. Hij dacht dat ze vast met een kruik bier in de herberg zaten en dat hij als jongste weer de wacht moest houden.

Boos schopte hij met zijn voet tegen een kruik met water, die dicht bij het vuur stond. Toen was het of een onzichtbare macht hem de fluit uit zijn hand sloeg, en toen hij haar weer opraapte had zij nog maar drie tonen over.

Daarop ging hij verder naar Bethlehem. Alles ging goed, tot hij door de stadspoort wilde gaan. Daar zag hij zich plotseling omringd door een groep straatjongens die hem zijn fluit wilden afnemen, maar hij wilde haar niet geven. Er vielen klappen over en weer. De fluit had hij weliswaar behouden, maar weer was een toon verloren gegaan. Eindelijk stond hij toch voor de stal. Hoog boven het dak straalde de wonderbaarlijke ster en in de kribbe lag de Verlosser van de wereld. En toch zou het nog gebeuren dat de fluit nog maar één toon overhad, toen hij de stal binnenging. Want juist wilde hij langs de huisdeur lopen, toen de bitse hond van de waard op hem afschoot. Hij wist zich niet anders te verweren dan met wat hij in zijn hand hield en dat was de fluit.

Zo stond hij nu bij de staldeur maar durfde niet naar binnen te gaan. Hij schaamde zich heel diep, dat er zo weinig van zijn geschenk overgebleven was. In zijn onschuld kon hij niet weten, dat de weg die iedere mens tot de Verlosser voert vol hindernissen is.

 

 

Maar de moeder van het Christuskind wenkte hem binnen te komen. En heel stil kwam de jongen uit zijn hoekje tevoorschijn en hij speelde op zijn fluit de laatste, nog overgebleven toon. Wat klonk die prachtig. Het Kind luisterde en iedereen in de stal luisterde, Maria en Jozef, de os en de ezel. Het Kerstkind strekte zijn goddelijke hand uit en raakte de fluit aan. En zie: op hetzelfde ogenblik was de fluit weer heel, en haar zeven tonen klonken weer zo mooi en heerlijk, zoals ze al in de hemel geklonken hadden....

 

 

 

wensambulance

Stichting Ambiance Noord-Nederland

 

Eind september was ik bij Omrop Fryslân voor een opname voor Prelude, dat op zondagochtends uitgezonden wordt. Voorafgaand aan de opname vroeg de eindredacteur me naar collectes en goede doelen van onze gemeente. Ik vertelde dat wij collecteren voor herkenbare projecten, met een voorkeur voor doelen 'in de buurt'. Nadat ik dit gezegd had stond de eindredacteur op, liep weg en zei dat hij misschien wat voor ons had. Even later kwam hij terug met een flyer van 'Stichting Ambiance Noord-Nederland' (SANN), waar hij als vrijwilliger bij betrokken is. Ik had nog niet eerder van deze stichting gehoord en beloofde dat ik in ons kerkenblad aandacht zou schenken aan deze stichting.

 

Stichting Ambiance Noord-Nederland is een stichting, opgericht op 11 februari 2009 door mensen die o.a. werkzaam zijn in de zorg.

SANN wil ernstig zieke mensen met een beperkte levensverwachting de mogelijkheid bieden om op eigen wijze afscheid van hun leven te nemen. Als familie en vrienden niet in staat zijn te helpen met het vervullen van een wens - bijvoorbeeld door de ernst van een handicap, de lichamelijke conditie of de benodigde zorg tijdens een reis - willen vrijwilligers van de SANN helpen een wens helemaal kosteloos te vervullen.

In 2012 heeft de SANN ervoor gekozen om het woord 'wensambulance' boven de naam van de stichting te zetten, zodat iedereen meteen kan zien wat er gedaan wordt.

 

SANN is in ieder geval een doel voor op ons collecterooster!

Mocht u iemand weten die een wens heeft? Geeft u dat aan mij of aan de kerkenraad door, dan kunnen wij contact opnemen met SANN om te kijken wat er mogelijk is.

 
 
 
 
 

 

 
 
 

 

terug