Van de Dominee

 

 

 

Zacht en moedig!

 

Deze maand is het 16 jaar geleden dat de hele wereld opgeschrikt werd door de aanslag die we 9/11 zijn gaan noemen. Ik weet me nog heel goed te herinneren dat dit gebeurde en waar ik was. En ook dat een paar dagen later in heel Europa om 12 uur 's middags drie minuten stilte werd gehouden, om de slacht-offers te gedenken.

Voor het verschrikkelijke gebeuren op 9/11 zijn frustraties uit het verleden een oorzaak geweest. Deze mogen niet als excuus gebruikt worden, net zoals de verwijzing naar vermeende betrokkenheid van God bij deze acties wat mij betreft niet op hun plaats is.

Nog steeds wordt er met grote verontwaardiging gesproken over de waanzin van 9/11 en wat er daarna allemaal ondernomen werd als vergelding. Inmiddels zijn we nu alweer 16 jaar en een aantal terreuraanslagen (onder andere in Parijs, Brussel en onlangs in Barcelona) verder. Mensen vragen zich terecht af of het niet eens ánders kan. Ik ben meteen geneigd om deze vraag met 'ja' te beantwoorden. Dat brengt me bij de gedachte achter de vredesweek van 16 tot en met 24 september. In een bericht van de vredesorganisatie Pax stond het volgende: "Conflicten tussen mensen spelen niet meer alleen ver weg, maar zijn steeds dichterbij gekomen. In ons eigen land versterken populistische leiders en bewegingen de polarisatie tussen 'wij' en 'zij'. Er wordt veel geschreeuwd en weinig geluisterd. Veel mensen voelen zich hier machteloos over en ervaren een gebrek aan verbinding met mensen in hun eigen buurt. Er is verbeeldingskracht nodig om te blijven geloven in vrede, in ons eigen land om elkaar te blijven vinden...."

Wat vredesorganisatie Pax zegt, is algemeen geformuleerd en misschien wordt er gezinspeeld op problemen die ver van ons weg lijken en waar wij weinig of geen invloed op uit kunnen oefenen. Dat kan ertoe leiden dat we toeschouwer blijven, omdat we niet weten welke bijdrage we kunnen leveren, maar misschien kunnen we in onze eigen kleine kring wel iets doen aan het zoeken naar die broodnodige verbinding met elkaar om aan vrede te werken. Een eerste aanzet hiertoe begint bij onszelf. Ons denken en onze gevoelens bepalen voor een belangrijk deel onze houding in deze wereld. Wij hebben de keus om uit de rol van toeschouwer stappen en de verbinding met anderen zoeken. Niet alleen met onze vrienden, maar ook met mensen met wie we moeilijk door één deur kunnen.

Om dat te oefenen kunnen we iets belangrijks bij Jezus leren. Hij wees ooit op de mogelijkheid van zachtmoedigheid als 'kwaliteit van het hart' waardoor verschillen overbrugd kunnen worden of wat negatief is omgebogen kan worden tot iets positiefs.

Zachtmoedigheid verwijst naar vriendelijkheid en zacht-aardigheid. Iemand die zachtmoedig is, zal een ander nooit opzettelijk schade berokkenen en is altijd uit op het goede. Het is het mooiste dat God in ieder mens heeft gelegd, als mogelijkheid en basis voor ons eigen leven en het menselijke samenleven in het algemeen.

De vraag is echter of mensen deze bron van positieve energie in zichzelf op willen laten wellen of aan willen spreken in moeilijke, conflicterende of pijnlijke situaties. Jezus leeft dit voor en roept mensen op om op weg te gaan en ánders te zijn dan de goddelozen of mensen die alleen maar uit zijn op eigen belangen. Jezus roept op tot een weg waarin het gaat om mensvriendelijke oplossingen en om af te zien van wrok of wraakgevoelens. Dit vraagt een andere manier van geloven en denken. Het vraagt ook om moed om tegen onszelf te zeggen dat we niet altijd op onze strepen hoeven te staan of ons 'eigen gelijk' voorop hoeven te zetten. Het vraagt moed om vriendelijk te blijven ook, of juist, in moeilijke situaties. Ik realiseer me dat dit niet altijd eenvoudig zal zijn, zeker niet als we zelf 'geraakt' worden of als we het tegenovergestelde om ons heen zien gebeuren. Als anderen iets doen wat we eigenlijk afkeuren hoeft dit niet te betekenen dat we het dan zelf ook moeten doen. Als gelovige mensen mogen we ons juist geroepen weten door Jezus, die ons uitdaagt om anders te zijn: zacht en moedig en om zo ons steentje bij te dragen aan Gods 'nieuwe wereld'.

 

 

Cor Nijkamp

 

 

 

terug