Van de Dominee

 

 

 

 DankUwel en alsjeblieft

 

In 2013, in de slotbijeenkomst van de Wereldraad van Kerken in Busan (Zuid-Korea), werd een uitnodiging en een oproep gedaan aan alle mensen 'van goede wil', om de weg van gerechtigheid en vrede te gaan. Het is een uitno-diging om 'een weg' te gaan, wat iets anders is dan een uitnodiging om op weg te gaan. Het gaat om een uitgangspunt of een grondhouding voor ons leven, waarmee een bijdrage geleverd kan worden aan het uiteindelijke doel: gerech-tigheid en vrede.

Ook in Doopsgezinde kringen waren er elk jaar publicaties om het jaarthema onder de aandacht te brengen, te bespreken en ook om te oefenen. Op dit thema - de weg van gerechtigheid en vrede - wordt ook het seizoen 2019 - 2020 voortgeborduurd. Een gedachte uit Psalm 121 is hierbij het uitgangspunt, waarbij verwezen wordt naar pelgrims, onderweg naar Jeruzalem, die 'omhoog kijkend naar de bergen' zich de vraag stellen '.... van waar komt mijn hulp?'

In gedachten mogen we met deze pelgrims meelopen, een 'weg van vrede en gerechtigheid', gelovend en wetend dat onze hulp van God, de Eeuwige is. We mogen ons er ook van bewust zijn dat we onderweg zijn naar Gods Rijk van gerechtigheid en vrede. Dat dit mooie ideaal soms nog ver weg is merken we regelmatig om ons heen. Ook berichten in de krant of op televisie wijzen heel vaak in een heel andere richting. Ik vind het belangrijk dat we ons hierdoor niet laten ontmoedigen, omdat het ons meestal aan de mogelijkheden ontbreekt om veel problemen op te lossen. Daarom is het denk ik heel goed om in onze eigen kring een bijdrage te blijven leveren en als dat wel mogelijk is ook daarbuiten.

Ons leven kan gezien worden als een pelgrimsreis, die we met de woorden van een oud lied '... met elkander. Wij wandelen hand aan hand...' kunnen wandelen. De inhoud van een aantal coupletten uit dit lied zal niet iedereen aanspreken, maar een aantal woorden uit het couplet waaruit ik citeer wellicht wel. Ik bedoel hiermee de zin '.... d' één is tot troost de ander op weg.....' en dan stop ik, om mijn eigen invulling te geven aan onze pelgrimage, hier en nu, op onze eigen plaats. We mogen weten dat we niet alleen op weg zijn of hoeven te gaan. We mogen samen, als broeders en zusters 'op weg' zijn en geloven dat 'Onze hulp is van God, de Eeuwige'. We mogen deze verbonden-heid op onze 'weg van gerechtigheid en vrede' met elkaar beleven en 'delen' in een geest van 'geloof, hoop en liefde'.

In dit verband is het denk ik relevant te weten dat Menno Simons over de gemeenschap van gelovigen sprak als 'de onmiddellijke vrucht van geloof in God'. Voor mij betekent dit in het delen van ons geloof dat we op onze levens-weg onszelf als geschenk van God aan elkaar mogen 'geven' en ook dat we 'van' elkaar mogen ontvangen. Als antwoord op de vraag 'Vanwaar komt onze hulp?' mogen we in alle be-scheidenheid en ook in geloof antwoorden: '... van God, de Eeuwige' en van elkaar. Daar mogen we wat mij betreft zowel 'DankUwel' als 'alsjeblieft' op zeggen!

 

Cor Nijkamp

 

 
 

 

terug