Van de Dominee

 

 

 

De tiid hâldt (gjin) skoft

Nadat Geert het als architect voor gezien hield mocht hij gaan genieten van een welverdiend pensioen. Er veranderde veel in zijn leven. Hij kreeg tijd voor hobby’s en werd regelmatig gevraagd of hij in één of ander bestuur een adviserende rol op zich wilde nemen. Veel dingen deed hij graag en het paste prima in zijn voornemen om niet achter de geraniums te gaan zitten. Om te voorkomen dat zijn agenda te vol werd had Geert zich voorgenomen om twee keer per week, als een soort persoonlijke pelgrimstocht, een behoorlijk eind te wandelen. Dat zijn vrouw een paar jaar jonger was en nog erg veel plezier in haar baan had betekende dat Geert wekelijks met zijn trouwe viervoeter Jans op pad was. Er werden routes uitgestippeld van ongeveer 15 km en onderweg hield Geert een dagboekje bij, waarin hij bijzondere dingen opschreef. Ook maakte hij elke keer onderweg een foto van een mooie plek.

Onlangs kwam Geert op een mooie herfstwandeling een bankje tegen met daarop een mooie Friese tekst. Omdat hij inmiddels al de nodige kilometers had afgelegd, besloot Geert op dit bankje een rustpauze in te lassen. Hij schonk voor zichzelf een bakje koffie in en Jans kreeg een paar brokjes. Wel-licht vanwege het herfstzonnetje dommelde Geert een beetje in en hij zag hij zichzelf terug in de schoolbank. Zijn leraar klassieke talen hoorde hij vertellen dat tijd voor de oude Grieken een goddelijk geheim was. De oude Grieken had-den ook twee woorden voor tijd, die verband houden met de goden Chronos en Kairos.Deze twee goden symboliseren het onderscheid wat in tijd gemaakt kan worden. Chronos staat symbool voor meetbare tijd en wordt afgebeeld met een zandloper in de hand. ‘Elke dag heeft 24 uur en elke week zeven dagen…’ hoorde Geert zijn leraar vertellen en ‘… tijd is een kostbaar en zeldzaam goed; er valt veel te beleven en van alles te doen…’

Even schrok Geert wakker en zag dat Jans tegen hem aan was komen liggen en snel ‘soesde’ hij weer weg naar het schoollokaal waar verteld werd dat we altijd tijd tekort hebben. ‘Mensen putten zichzelf en anderen uit….’ hoorde Geert zijn leraar zeggen en hij kon instemmen met de uitspraak dat we vaak te veel willen of overvraagd worden.

De leraar ging door met zijn betoog over Kairos, als tijd die bij wijze van spreken stil kan staan, op die momenten dat we de tijd uit het oog verliezen. Toen Geert weer helemaal wakker en bij de tijd was dacht hij na over die laatste woorden die hij hoorde: ‘Kairos is de tijd waar we in op kunnen gaan….’

‘Op dit bankje merkte ik volgens mij dat ik opging in de tijd…’ zei Geert tegen Jans, die hem vragend aankeek. ‘Ja, meid, we gaan zo verder….’ zei Geert terwijl hij nog even zat na te genieten van de ‘quality time’ op dat bijzondere bankje, waar hij nog een foto van nam voordat hij samen met Jans terugliep naar de auto.

Cor Nijkamp

 

 

Het is lastig….. maar het kan!

De meeste mensen kennen Jan Terlouw als politicus, als kamerlid in de Tweede kamer, als minister, als senator in de Eerste kamer en mogelijk als commissaris van de koningin in Gelderland. Voordat Terlouw politiek actief werd was hij werkzaam als wetenschapper. Voor zijn kinderen schreef Terlouw elke dag een verhaaltje wat hij met veel plezier aan hen voorlas. Dit werd ge-waardeerd en mevr. Alexandra Terlouw moedigde haar man aan om deze verhalen te bundelen en als boek uit te geven. Na het eerste boek volgden er meer, waarvan enkele ook verfilm werden. In zijn boeken laat Terlouw zowel geschiedkundige als maatschappe-lijke onderwerpen aan de orde komen, zoals natuur en milieu,waar hij als adviseur vaak bij betrokken was.In het boekje ‘Mensen, het is lastig maar het kan…’ staan interviews met Terlouw, waarin zijn positieve instelling nadrukke-lijk aan de orde komt en al lezend moest ik denken aan de Menno Simons-lezing, die hij in 2018 in Leeuwarden hield. Daarin kwamen de zorg voor aarde en mogelijkheden voor duurzaam-heid aan de orde. Terlouw ziet de natuur als onze compagnon, die je niet als een slaaf kunt uitbuiten. Die gedachte spreekt veel mensen aan en gelukkig wordt daar steeds vaker handen en voeten aan gegeven.Wellicht zijn we ons meer dan ooit bewust van ons gedrag en ons consumptiepatroon. We probe-ren duurzamer te leven, wat onder andere blijkt uit het zuiniger omgaan met energie en de vraag te stellen welke schoonmaakmiddelen we wel en niet wil-len gebruiken. We isoleren onze woning of laten zonnepanelen plaatsen, we passen op met plastic, we pakken vaker de fiets in plaats van de auto, etc. We zijn ons bewust van het belang van duurzaamheid, waaruit een duidelijke relatie naar voren komt met ons geloof in God als Schepper. Het gaat daarin om verantwoordelijkheid voor wat ons is toevertrouwd. Het gaat om de keuzes die we maken. In dit verband wordt er wel gesproken over onze ecologische voetafdruk, d.w.z. de grond die gebruikt wordt om op te leven (wonen, werken, recreëren, etc.) en óók om ons afval te verwerken. Deze ecologische voetaf-druk is de laatste jaren per persoon enorm gestegen, waardoor de aarde wordt belast en soms haast onherstelbare schade wordt toegebracht. Uit zorg voor de toekomst wordt steeds vaker de vraag gesteld of het ook anders kan. ‘Het is lastig, maar het kan…’ zegt Jan Terlouw.Door duurzamer te leven moet het mogelijk zijn om onze ecologische voetafdruk te verkleinen. We kunnen zelfs waarde toevoe-gen aan de aarde, door bewuster en gedisciplineerder te leven, waarmee niet alleen rekening gehouden wordt met onze eigen belangen en gezondheid, maar ook die van generaties mensen die na ons komen.In dit verband zou ik willen spreken van een mentale of zelfs wel een spirituele voetafdruk. We proberen toch te leven vanuit ons geloof wat tot uitdrukking kan komen in ‘daden, die woorden te boven gaan’? Het is lastig, maar laten we proberen op een zo sociaal, duurzame en liefdevolle manier rekening te houden met elkaar en met alles om ons heen. Door het woordje duurzaam te gebruiken komt tot uitdrukking dat we verder willen kijken dan onze neus en ons leven lang is. Laten we vanuit het heden perspectief houden op een waardevolle toekomst, om te kunnen blijven leven en te delen in alles wat goed is, wat door God in Zijn schepping is gelegd.

Het is lastig, maar ik geloof dat het kan….!’ Doet u mee? Cor Nijkamp

 

 

Cor Nijkamp

 

terug