Van de Dominee

 

 

 

 

Niet alleen onderweg

 

Is het u ook opgevallen toen u er misschien langs kwam? Het bordje aan de rechterkant van de weg (vlak bij de molen) met daarop de route en informatie over het St. Odolphuspad. Deze route, die ook door en langs IJlst komt maakt deel uit van een pelgrimspad, vernoemd naar de priester Odolphus, die aan het eind van de 8e en het begin van de 9e eeuw leefde. Deze priester werkte ook als missionaris en stichtte een klooster in Stavoren.

In Zuid-West Friesland waren ooit heel wat kloosters waar niet alleen gewoond en gewerkt werd. Er werd ook onderdak verleend aan mensen die om verschillende redenen onderweg waren.

Het fenomeen pelgrimspad en het besef 'onderweg zijn' is sinds jaar en dag in verschillende godsdienstige tradities bekend. In de christelijke traditie zijn bekende pelgrimstochten naar bijvoorbeeld Lourdes, Rome of Santiago de Compostela en jaarlijks komen er ook mensen naar Pingjum en Witmarsum, waar Menno Simons ooit gewoond en gewerkt heeft.

Ik heb me weleens afgevraagd of mensen vroeger al (misschien onbewust) wisten wat onder andere prof. Erik Scherder - hoogleraar neuropsychologie aan de VU in Amsterdam - onophoudelijk mensen voorhoudt, namelijk dat lichaamsbeweging niet alleen goed is voor ons lichaam, maar ook onze hersenen in conditie houdt. Volgens mij is onder andere wandelen of het maken van een pelgrimstocht ook belangrijk voor ons geestelijke leven.

Ik realiseer me dat het ondernemen van een pelgrimstocht niet voor iedereen is weggelegd; er moet immers ook gewerkt worden. Gelukkig zien we de afgelopen jaren ook de trend dat steeds meer mensen 'even' uit de hectiek van het alledaagse stappen en rust zoeken door te gaan wandelen. Soms wordt ervoor gekozen om af en toe een deel van een oude pelgrimstocht 'te doen'. Dit kan aan de hand van een boekje waar de trajecten in beschreven zijn of tegenwoordig zelfs met een app op de telefoon. Dit is ook mogelijk als mensen ervoor kiezen om het St. Odolphuspad te 'doen'.

Juist in een jachtige samenleving kan het alleen of samen wandelen een weldaad zijn. Het geeft niet alleen de mogelijkheid om te ontspannen maar ook om stil te zijn of te genieten van de natuur. Daarnaast kan iemand al wandelend in gesprek zijn met zichzelf of met een medewandelaar en daarnaast kan het heel verfrissend zijn om onderweg andere mensen te ontmoeten.

Wandelen is een aspect wat ook in de bijbel aan de orde komt, niet alleen door te reizen of een tocht te maken. Er wordt bijvoorbeeld gesproken over 'wandelen met God', wat een manier van zeggen is om verbondenheid tot uitdrukking te brengen. Ik vind dit een mooie gedachte, wetend dat je nooit alleen hoeft te zijn of dat er altijd de mogelijkheid is om contact te zoeken met God, de Bron van ons bestaan. Naast verbondenheid met God is het een bijbelse gedachte om de verbinding te zoeken met elkaar. Dit kan door in een zondagse dienst even figuurlijk stil te staan, achterom en ook vooruit te kijken, door te zingen en ons te laten inspireren door de boodschap van het evangelie.

Nadenkend over gemaakte keuzes en hoe we in het leven willen staan zijn we 'onderweg', gelovend en weten dat we Gods zegen met ons meedragen. We mogen op onze levensweg stil zijn, genieten, nadenken en ook in gesprek zijn over dąt wat ons bezighoudt, ons raakt of geraakt heeft, gelovend en wetend wat in een zegenbede van lona zo mooi verwoord wordt:

 

'Moge God, die erbij is als de zon opgaat en ondergaat

en als je de zee oversteekt, onderweg je schreden richten.

Moge God, die je nabij is als je zit en als je staat,

je met liefde omringen en je bij de hand leiden.

Moge God, die je wegen kent

en de plaatsen waar je uitrust bij je zijn in je taak op aarde

het goede nieuws zijn dat je deelt en je op de eeuwige weg leiden'.

 

Cor Nijkamp

 

 

 
 

 

terug